“دو جاده در جنگلي از هم جدا مي شدند، و من…

من جاده اي را كه كم گذر بود برگزيدم

وتمام تفاوت ها ناشي از اين انتخاب بود.” 

رابرت فراست

چقدر زيباست كه در عالم رويا زمان مفهومي ندارد، ما مي توانيم به طور ارادي به جلو و عقب برويم.

در رويا قانون علت و معلول هم وجودي ندارد. ما تمام نيازهايمان را در عالم رويا برآورده مي كنيم. و چقدر زيباست كه درعالم رويا، تمامي عمل ها خيالي و همه ي عكس العمل ها واقعي است. سرانجام پس از بيداري متوجه مي شويم كه خواب ديده ايم. و اين آخري بعضي مواقع نا زيبا مي شود.

“زندگي حقيقي ما زماني متجلي مي شود، كه روياهاي خود را در عالم بيداري تجربه كنيم.” 

          ثارو

پ.ن: گاهي اوقات اعتقاد به اين امر به عالي ترين حد خودش مي رسد و زماني هم نزول پيدا مي كند. و همه ي اين ها به واكنش هاي جهان هستي مان بر مي گردد.

و اين نقطه ي تقعر شايد…

” حميد مصدق خرداد 1343″

 تو به من خنديدي و نمي دانستي

من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم

باغبان از پي من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب آلود به من كرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

و تو رفتي و هنوز،

سالهاست كه در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم

و من انديشه كنان غرق در اين پندارم

كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت

” جواب زيباي فروغ فرخ زاد به حميد مصدق“

من به تو خنديدم

چون كه مي دانستم

تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي

پدرم از پي تو تند دويد

و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه

پدر پير من است

من به تو خنديدم

تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و

سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك

دل من گفت: برو

چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را …

و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام

حيرت و بغض تو تكرار كنان

مي دهد آزارم

و من انديشه كنان غرق در اين پندارم

كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت 

پ.ن:  هر کاری کردم نوشته ام رنگی نشد!!

شمارش معکوس تا روز مراسم آغاز می شود، حس و حال عجیبی است. شاید روزی بازگو بشه. یک روز دیگر به تاریخ های مهم زندگی ام پیوست می خورد. برای هر کسی این روز خاص بزرگترین روز زندگی اش محسوب می شه. از این همه بدو بدو خسته شدم. دوستان نهایت همکاری را تا اینجای کار کردند. باشد تا از پس محبت هاشون روزی برآییم. دوستان را دریابید تا در چنین روزهای پرمشغله ای یاریتان کنند.

…

این است دیگر. دلم برای خودم تنگ شده بود. خود قدیمیم!

بازگشت به واقعیت…

سرریز کرده این پاییز .

برف با لکه های نارنجی

بهار با لکه های زرد

فصل ها می گریزند

و خورشید

که هی غروب می کند

خرداد را پر از خون کرده.

ما

سراسیمه فرار می کنیم

و کوچه های بن بست

که آن قدر زیبا بودند

این قدر ترسناکند

“گروس عبدالملکیان”

پ.ن: شنبه خونینی که پای خیلی ها را به بهشت زهرا برای خاکسپاری عزیزانشان باز کرد.

سکوت این روزهای ما و امثال ما…